به  نام  او ...

بهونه ام سلام

شاید  برای با  تو  بودن باید  دنبال  یه  بهونه  دیگه باشم. شاید ...نباید  انتظار داشته  باشم  که لحن  غمدار  صدایی که هنوزم نشون از وابستگی به تو  بوده  رو درک  کنی !

شاید نباید  انتظار  داشته  باشم  که  بدونی  کی و  چقدر  به  تو  نیاز دارم !یادم نمی ره  که  توی بدترین شرایط با رفتنت  دستم  خالی موند!می دونم که از من و از بهونه هام خسته شدی!می دونم  که  با نوشته هام  حوصله تو رو همیشه  سر می برم !  مزاحم  زندگی  توام !می دونم که  باید  می رفتم و  انگار  نه  انگار  که  روزی  بوده  و  دلبستگی بوده  ! اما  تو  رو خدا ... تو  بهم  بگو  چه  جوری ! فکر نکن  حالت  رو  نمی دونم !

نمی تونم ! چه  جوری  یادم بره  ! می تونم  دیگه  بهت  فکر  نکنم ! می تونم نگرانت نباشم ؟!رفتم !اما  بهت  قول ندادم  که  توی لحظه لحظه هایی که میام  و می نویسم  به  یادت نباشم ! هنوزم  کسی  جای  خالی تو  روبرای من نگرفته ! و نمی گیره ! خواستم  اونی باشم که  می خوام ...خواستم  ولی نشد!

برام  چی  موند ؟ اشکی ... و  اهی و  و  فراقی  شاید به  وسعت  دنیا ! می خواستم کابوس  اومدنت و  رفتنت رو برای  همیشه  از توی خیالم  پاک کنم ! چیز زیادی  ازت نمی خوام ! فقط  حلالم  کن ! اگه  تونستی !نوشتم ! نوشتم  از  شروعی که  برام  پایانی نداشت !   دوباره یه حس  سرگردون ... !می نویسم  شاید ! کاش هیچ وقت ندیده  بودمت ! کاشکی.... !

                                                             . 

                                                             .                   

                                                             .

       دوباره  یه   شنبه دیگه و  یه دلتنگی بی پاسخ و  یه   عالمه  بهونه  واسه مهربونی کردن  امشب !

       ارزوم  یه  گوشه چشم  از  اونیه که  نگاش تجلی  عدالته !ارزوی  دوری نیست ! فقط  صبر دل من کمه..

       و  طاقتم  مدتیه   که  تموم  شده !فقط یه  نگاه ! یه  لبخند  !  یه  امضاء ! همین برام کافیه !!